Dog Watch

Psy na (zbliżającą się wielkimi krokami) zimę

2011-11-27T20:58:00.003+01:00

McElroy o policji

Psy na wiosnę

2011-04-15T17:01:00.002+02:00

1

2

3

No i stare.

Bomby i żuloterroryści

2010-08-18T13:38:00.001+02:00

Beka.

Nie słuchaj Wall Street!

2010-07-03T15:03:00.005+02:00

Zasadniczo bym się w kwestii piłki, którą oczywiście kocham, nie wypowiadał na tym blogu tematycznie nieco od niej odległym, ale sprowokowała mnie sprawa o wiele bardziej fundamentalna, którą tu jeszcze kiedyś poruszę. Zresztą nie o samej piłce będzie mowa, a o prognozach największych banków dotyczących trwających właśnie w najlepsze Mistrzostw Świata w Piłkę Nożną RPA 2010. O śmiałych przewidywaniach - traktowanych powszechnie za najpoważniejsze - instytucji finansowych dowiedziałem się jakiś czas temu stąd.

Autor w podobny sposób zapatruje się na statystyczne metody, którymi posługiwały się do poczynienia tych predykcji banki, w ogóle nie uwzględniając obecnej bogatej specyfiki futbolu, traktując go bardzo powierzchownie: analizując nie do piłki podejście, a jedynie historyczne rezultaty drużyn, które jedyne co miały wspólnego z dzisiejszymi, to godło(flagę) państwowe na koszulce.

Przejdźmy teraz od samej metody do jej rezultatów i skonfrontujmy je zarówno z predykcjami samego autora, jak i z prawdziwymi rezultatami minionych już meczów. Autor bowiem wykazał się niesłychanym niuchem (w terminologii Scully i Muldera(o których mowa tu jeszcze pewnie będzie): good ole' hunch). Bierze dla przykładu na warsztat te typy banków, które wydają mu się najbardziej chybione i tak mamy dla Goldman Sachsa: z pierwszej grupy awans Francji i RPA (żadne z nich nie przeszło dalej), Serbia lub Australia awansująca kosztem Ghany (to Ghana awansowała), Szwajcaria pokonująca Chile (było odwrotnie) i awans Hondurasu (ostatni w swej grupie), Meksyk przegrywający z Nigerią (spotkanie się nie odbyło, bo drużyna z Afryki nawet nie wyszła z grupy). Ponadto Goldman obstawia 4 drużyny, które mają szansę na mistrzostwo: Anglię, Brazylię, Argentynę i Hiszpanię. Jak w tej chwili wiemy, szansę zachowała jedynie ostatnia drużyna. JP Morganowi z kolei z cyferek wyszło, że w finale Hiszpania zostanie pokonana przez Anglię, co autor skwitował genialnym

Needless to say, many football analysts might call predicting that England will win the World Cup about as as safe as a mortgage-backed securities. (Doesn't past performance count for anything, people?!)

Obie te porażki banków 2008 i 2010 ukazują wyższość podejścia przyczynowo-skutkowego nad historycznym (o którym również tu nie mogę w przyszłości nie wspomnieć) w analizie złożonych struktur. O ile autorzy tych predykcji coś o nich po fakcie powiedzą, to pewnie sparafrazują samych siebie sprzed dwóch lat i rzekną, że to nie ich modele statystyczne są złe, tylko to piłkarze(w pierwotnej wersji 'gospodarka') się inaczej zachowali.

Bliższy rzut oka na sylwetkę autora artykułu ukazuje nam postać (1) antyautorytarysty po (2) historii(sic!, nie stosuje bowiem analizy historycznie, a prezentuje szersze spojrzenie) ekonomii, który co prawda nie jest pewnie (1) libertariańskim (2) austriakiem, ale z pewnością nie jest mu daleko.

Aby dobrego zwyczaju stało się zadość, mój typ sprzed rozpoczęcia mistrzostw to Holandia(przed ostatnimi ME2008 obstawiłem Hiszpanię, niestety nie na pieniądze, ale swoją drogą 100% zakładów, które obstawiałem na pieniądze do tej pory wygrałem). Jestem więc jak na razie (i jak zwykle) lepszy od banków w typowaniu. W tej chwili natomiast, powszechny niespodziewany zachwyt nad reprezentacją Niemiec, która rozpędziła się z Australią, potknęła na Serbii, odbiła się od Ghany, by zaserwować dwa bezlitosne kopy Anglii i Argentynie, udzielił się również i mnie. Jako że w piłce międzynarodowej kieruję się względami estetycznymi, zawsze kibicowałem tym drużynom, które grały najładniej. Holandia traci więc tym samym swą pozycję na rzecz Niemiec.

C.D. o (anty)terrorystach

2010-06-27T23:35:00.003+02:00

Pamiętacie jeszcze niegdysiejszych protagonistów tego bloga? Tu jest w zasadzie wszystko, co o nich najważniejsze.

Megagrabież

2010-06-14T14:26:00.005+02:00

W nazywającym się Nowe Technologie dodatku do Gazety Wyborczej, którego niestety nie potrafię znaleźć w sieci, zbulwersował mnie artykuł, który w niezadowalającej, ale dostępnej teraz na szybko jakości załączam.

To, co najsilniej zagrało na moich emocjach, to redystrybucja jednego miliarda euro od ograbionych podatników w stronę ludzi, którzy nie posiadają szerokopasmowego połączenia Internetowego. Po pierwsze: te tereny nie są otoczone jakąś magiczną barierą nieprzepuszczającą sygnału, tylko po prostu widocznie mieszkańcy wolą wydawać kasę na produkty zaspokajające ich bardziej palące potrzeby niż Internet. Teraz megaustawa czy inna specustawa sprawi, że zasoby nie będą alokowane optymalnie.

Do głosu dopuszczono histeryków, którzy wylewają swe gorzkie żale, że w ich małej podlaskiej wiosce nie ma żadnego operatora. Przyczyną jest pewnie to, że skoro mieszkają na zadupiu z tą swoją zaściankową mentalnością, sprawiającą, że nieustannie czegoś żądają w zamian za nic, to nic dziwnego, że po miejskich stawkach nikt nie chce im tam ciągnąć kilometrów światłowodów. Mieszkając na terenach, na których cywilizacja przemysłowa w Polsce odbiła swe piętno w najmniejszym stopniu, a co za tym idzie w najbardziej oddalonym od zgiełku i zanieczyszczeń, niemalże dziewiczym i sielankowym anturażu, nie powinni się dziwić, że są pozbawieni usług powszechniejszych w miastach. Teraz oni dostaną po kosztach szerokopasmowy Internet, a ja co, rachunek za ich wygłupy? Mi rząd w żaden sposób nie zrekompensuje uroków mieszkania w Smródmieściu Łodzi, gdzie wszystko smrodzi i nawet bieganie psom szkodzi.

Czy ta sytuacja nie przypomina częstego motywu z Polski i pewnie nie tylko, że jakiś wójt, radny czy inny polityczny kozak kupuje ładnie położoną ziemię za bezcen, bo jest nieuzbrojona i nijak ze światem połączona, a dziwnym trafem infrastruktura się wkrótce pojawia?

Po drugie: przypuszczam, że trwanie tych wszystkich partnerstw publiczno-prywatnych jest zagrożone wysokim ryzykiem rozpadu, bo sztywne warunki współpracy w połączeniu ze zmieniającymi się warunkami gospodarczymi, to kombinacja nie gwarantująca powodzenia inwestycji, co ilustrują przykłady rezygnujących z kontynuacji realizacji inwestycji spółek zaangażowanych w budowę polskich autostrad.

Po trzecie: jak wszystko co związane z rządem, rozpocznie się przecinaniem wstęg, podnietami i w akompaniamencie fajerwerków, a szara rzeczywistość, która nadejdzie jakiś czas później, przyniesie problemy, z którymi urzędnicy i chuja warci akademicy sobie nie poradzą.

Po czwarte: choć jest to nie do wyobrażenia dla kręgów bredzących o cyfrowym wykluczeniu, bez szerokopasmowego łącza w domu naprawdę da się żyć! Jest to możliwe nawet dla uzależnionego od Facebooka Jasia Kapeli, bolszewiofaszysty, co wielokrotnie nawoływał do nacjonalizacji tego właśnie serwisu społecznościowego i mordu na jego właścicielu Zuckerbergu - Żydzie kapitaliście. A ja się na koniec zapytam gdzie się teraz podziewa hatespeech-watch?

Niewidzialne sidła

2010-05-29T01:26:00.010+02:00

Bronek Komorowski zgłosił kandydata na stanowisko prezesa NBP Marka Belkę. Jednak nie o samej kandydaturze chciałbym pisać, bo to nudne niezmiernie; wolałbym natomiast abyśmy skupili się na reakcji opinii publicznej na to wydarzenie, a dokładnie na pewnym jej aspekcie. Otóż aspektem tym jest podkreślanie przez opiniotwórcze środowiska i zapewne – zapewne, bo nie mam ochoty samemu się o tym przekonać śledząc wypociny różnych komentatorów – bezmyślne po nich powtarzanie przez media pośledniej klasy pragmatyzmu kandydata. Pierwszym (chyba), który wskazał na tę cechę jego osobowości jest jego kolega z wydziału i były członek RPP, Bogusław Grabowski. W nurt ten zaskakująco wpisuje się również ten, który wsławił się, przeciwko nurtowi, tyle że głównemu ekonomii, pisząc o Rothbardzie, razy parę wystąpić, a nawet nazywany był fellow traveler w odniesieniu do Austriaków. Mowa o Witoldzie Gadomskim.

Takie wysuwanie cnoty pragmatyzmu na pierwszy plan przez komentatorów jest symptomatycznym i znamiennym dla systemu wartości powszechnego w ich świecie. Niestety nie wiedzą, że ich bożek nie istnieje, bo cóż znaczy być pragmatykiem w kontekście pełnienia funkcji prezesa NBP? Nie jest on komputerem, natomiast zawsze podejmuje jakieś decyzje w oparciu o wybrane przez siebie arbitralnie kryteria. Jest więc z konieczności ideologiem, którego świat piszących peany ku czci pragmatyzmu tak bardzo się boi! O tyle akurat ma reakcja jest tak żywa, że daję tu jej wyraz, o ile rzeczone stanowisko wydaje mi się bardzo ideologiczne, zwłaszcza jeśli wyznaczenie wspomnianych kryteriów powszechnie budzi tak wiele emocji naukowych i światopoglądowych, a nie kto inni, bo przecież nie publicyści, a naukowcy, tacy jak np. Bugaj czy właśnie Grabowski, używają tych bezsensownych pojęć. Podobnie sprawa się ma w kontekście jego rzekomej apolityczności. Pomijając jego bogatą przeszłość polityczną nawet rozumianą bardzo wąsko, jego decyzje są na podstawie rzeczonej zasady jak najbardziej polityczne! No chyba, że uznamy, że politycznym jest dziś jedynie to, co różni dwa główne obozy parlamentarne, a reszta tradycyjnych akademicko/ulicznych kwestii spornych, zwłaszcza tych o fundamentalnym dla libertarian znaczeniu, zostaje zepchnięta z areny walki zwanej polityką, pod warunkiem, że nie zostanie zjedzona przez system, a następnie stanie się jego częścią.

A teraz, na koniec te kilka nudnych słów o protagoniście ostatnich wydarzeń, zepchniętym przeze mnie nieco na bok: z tego co usłyszałem – w końcu na jego i Grabowskiego Wydziale, który jest również wydziałem i moim – Belka, nawet pod względem znajomości ekonomii głównego nurtu nie wyróżnia się na tle światowym na tyle, by dzięki niej objąć stanowisko w MFW, które ostatnio piastował, a prace naukowe, które wydał były raczej przenoszeniem zagadnień zachodnich na pogrążony w mrokach PRL’u ciemny grunt. Podobnie jak Balcerowicz (ciekawe, że to akurat dwaj postpezetpeerowi neoliberałowie), znany jest z tego, że miał – uwaga, bo teraz padnie to nieszczęsne słowo – polityczne doświadczenie w kierowaniu transformacją, czyli był takim mainstreamowym wyrobnikiem.

Świat stanął na głowie

2010-05-10T22:48:00.008+02:00

Jacek Żakowski zdefekował już w swym życiu miriady tekstów, z których dużą część przeczytałem, między innymi ten o "anarchiokapitalizmie" Tuska. Zdołałem dobrze poznać jego perspektywę na tematy społeczne, która jest tak inna od mojej, że jej czytanie za każdym razem sprawia wrażenie jakbym to ja - skoro to jego publikują - był jakiś taki inny, jakby z kosmosu. I co się dziś stało w związku z tym? Ano coś niebywałego, bo po raz pierwszy w życiu, czytając go, nie tylko nie lituję się nad jego ciężką dolą mocno ograniczonego człowieka, ale również mogę śmiało podpisać się pod jego tekstem obiema rękami, pod najlepszym tekstem spośród dzisiejszych w najlepszej polskiej gazecie.

Temat to moim zdaniem ważny, ukazujący szerszą polską tendencję. Czas w końcu pokazać Polaczkom różne perspektywy, bo inaczej w tym grajdole będą się dalej prokreować i zdychać bez sensu, a tu może libertarianizm im się spodoba, o! Co prawda z konfrontacji opinii na krótką metę nie zawsze wynika coś sensownego w sensie intelektualnym, ale jestem głęboko przekonany, że jej zasada jest z gruntu słuszna i to tak naprawdę ona w każdej dziedzinie nie tylko umożliwia, ale również stymuluje postęp. Za przykład mogą posłużyć zmagania noblisty Paula Krugmana(nomen omen z Princeton właśnie) z Austriacką Teorią Cyklu Koniunkturalnego. Progi dla niego za wysokie, ale brawa za odwagę! Może ktoś się dzięki niemu pochylił nad dziełami Misesa.

A Powód, dla którego łódzka konferencja z Singera udziałem nie została odwołana, był pewnie taki, że zaproszeni nie wchodzili na stronę Princeton ;) Można to też tłumaczyć faktem, że Singer został zwabiony zjawieniem się prominentnego polskiego antypropertarianina ...

Teraz tylko czekać na środowy głos Środy w Wyborczej, może przemówi raz ludzkim głosem i zacznie np. namawiać do kontrekonomii. Środa, anarchia, akcja!

EkonoBiologia

2010-05-01T01:19:00.008+02:00

Preferencja czasowa - za Wikipedią - to miara tego w jakim stopniu aktualna satysfakcja jest bardziej pożądana od takiej samej satysfakcji w przyszłości. Nie można jej scharakteryzować żadną stałą, można za to ja porównywać i mówić, że jest wyższa bądź niższa. Jej odbiciem w gospodarce pieniężnej jest naturalna stopa procentowa. Gdy preferencja jest niższa, to przy pozostałych warunkach niezmienionych skłonność do oszczędzania jest większa. Oczywiście determinuje ją wiele czynników, w tym geny.

Skoro można genetycznie wyróżnić rasy i stworzyć koncepcję Trójwzoru(poruczam w tym momencie książkę skazanego na ostracyzm w politpoprawnym świecie kanadyjskiego profesora Rushtona: Race, Evolution, Behavior, której skrócona – 50 stronicowa - wersja napisana językiem zrozumiałym dla laika sprawnie rozwija niniejszą koncepcję; a dostępna jest pod tym linkiem*), która ustala pomiędzy nimi płynną – choć wyraźną – granicę, to czy nie przekłada się ona również na preferencję czasową? Najlepszym sposobem, by odpowiedzieć na to pytanie, wydaje się być izolowanie czynników i przeprowadzanie doświadczeń. Ja z braku laku zmuszony jestem odwołać się do potocznego doświadczenia. I jakie są rezultaty? Wynika z niego, że i w tym przypadku można zaobserwować Trójwzór. Kto ma największe oszczędności na Ziemi i finansuje np. dług Stanów Zjednoczonych? Podobno Azjaci. Kto ma najmniej oszczędności i bierze najwięcej kredytów? Nie mam danych, a za słaby wskaźnik uważam zadłużenie państw, bo jest ono raczej miernym odbiciem preferencji czasowej obywateli, choć i tu reguła się potwierdza i skrajnym typem jest państwo afrykańskie: Zimbabwe. Tak czy inaczej nietrudno zaobserwować, że w braku oszczędności prym wiedzie Afryka.

Mimo że zdołaliśmy zidentyfikować Trójwzór w preferencji czasowej, to jednak w dalszym ciągu związek z cechami, które wyróżnia w nim Rushton wydaje się być nieco odległy i mglisty(może poza długością ciąży i dojrzewania - okresami produkcji). W tym momencie przychodzi ogniwo spajające te dwie sfery, to które mnie w ogóle zainspirowało do napisania tej notki, a które szerzej zostało opisane – choć zupełnie wyłączone z obu kontekstów o których piszę – w artykule wczorajszego wydania Gazety Wyborczej, który w nieco zmodyfikowanej formie dostępny jest pod tym linkiem. Oprócz przytoczonego podziału na sprinterów Jamajczyków i maratończyków Etiopczyków (tych, których metodą na zdobycie pokarmu było zamęczenie na śmierć w zaganianiu antylop, o których jeszcze w tym odcinku będę opowiadał) w papierowym wydaniu załączone zostały przykłady dwóch biegaczek. Pierwsza z nich to ważąca 41 kg Yoshimi Ozaki, a druga to Selly-Ann Fraser. Obie z nich zapisały się w historii na występach Mistrzostw Świata w Lekkoatletyce w Berlinie w minionym roku. Druga z nich wygrała sprint na 100m, w którym drugie miejsce zajęła jej rodaczka, obie raczej asfaltowo-hebanowe niż latynoskie.

Maratonka Ozaki z kolei nie wygrała, była druga za …

Chinką Bai Xue.

Na podstawie tego przykładu możemy powiedzieć, że Trójwzór jest integralny w wielu wymiarach. I ta szeroka konkluzja prowadzi nas do jeszcze ogólniejszego wniosku, że prawa ekonomii przestają być domeną jedynie wąskiego pojęcia ekonomii związanej z gospodarką pieniężną, ale stają się również jak najbardziej prawdziwe w odniesieniu do praw natury. Przeto kategoria działania nie charakteryzuje jedynie czynności człowieka, jak pisał Mises, lecz wykracza daleko poza nie, o czym napomknąłem już niegdyś tutaj. Jak również - jak pisze w komentarzu Yaros - Być może jest tak, że prawa ekonomii działają nie tylko w sferze fenotypu rozszerzonego ale także w ramach samego fenotypu. Być może ekonomizowanie jest nieodłączną cechą każdego żywego organizmu.

Podobnie jest z prawem przychodów, które nie tylko opisuje działanie świadome, ale wyznacza również optymalne konfiguracje genetyczne zdeterminowane przez kontekst warunków naturalnych. Dawkins w swych książkach klarownie ilustruje na przykładach powiedzenie z powieści libertariańskiego pisarza Roberta Heinleina, że nie ma darmowych obiadów, które już gdzieś kiedyś referowałem: Zasadniczo truizmem jest twierdzenie, że żyjemy w świecie ograniczonych zasobów, choć niektórzy wydają się tego faktu nie zauważać. Dawkins pisze o nim w kontekście ewolucji, czyli że każda genetycznie zdeterminowana krańcowa zmiana w budowie i funkcjonowaniu jakiejś części organizmu, cechująca się większą aktywnością, a przez to wymagająca większych nakładów zasobów takich jak np. energia tudzież pierwiastki chemiczne, pociąga za sobą krańcowe osłabienie się innych funkcji organizmu. R.D. podaje przykłady, np. szczurów, które są średnio odporne na próchnicę, jednak w laboratorium, gdzie stworzono ich dwie linie - jedną odporniejszą na próchnicę, a drugą bardziej podatną - już po paru pokoleniach różnica stawała się coraz bardziej dobitna. Jednakże w środowisku, skąd te szczury wzięto (nie lubię jałowego określenia "naturalne") nie było możliwe wyodrębnienie się tak klarownych linii ze względu na ograniczoność wapnia, które w cieplarnianych warunkach laboratoryjnych nie było tak rzadkie. Wapń sprzyjająca zapobieganiu próchnicy jest bowiem niezbędna do wielu innych funkcji, jak np. twardość innych kości, która na odpowiednim poziomie była warunkiem sine qua non przetrwania. Następnym przykładem jest populacja antylopy, która ciągle nie wyewoluowała do skutecznego uciekania przed drapieżnikami. Te antylopy, które rodziły się z odpowiednio długimi nogami i silnymi mięśniami, by dostatecznie szybko uciekać przed wszystkimi drapieżnikami, musiały poświęcić na ww. atrybuty rzadkie zasoby, które były im potrzebne do przetrwania, czyli uniknięcia innej brzytwy selekcji naturalnej niż drapieżniki.

*Należy jednak pamiętać, że wszystkie teorematy, które Rushton formułuje i w ogóle – z tego co się orientuję – wszyscy genetycy, to nie apodyktyczne prawdy, za które można uznać teorematy ekonomii Szkoły Austriackiej, o ile za prawdziwe się uzna jej przesłanki, tylko hipotezy, które należy testować, ale które w gruncie rzeczy mogą być wykorzystywane jedynie roboczo, bo których zgodności z rzeczywistością się nigdy nie zweryfikuje. O czym mówię konkretnie? Np. o testach mierzących to całe IQ. Rushton powołuje się na doświadczenia badające IQ pod względem genetycznym, które były jego zdaniem najbardziej skuteczne, bo eliminowały czynniki kulturowe, ograniczając swój przedmiot do adoptowanych dzieci różnych ras wychowywanych w rodzinach różnych ras. Rezultaty generalnie potwierdzały główną tezę książki o istnieniu Trójwzoru, jednakże i do nich można mieć zastrzeżenia. Jak wytłumaczyć, że najwyższe wyniki w testach na IQ uzyskiwały dzieci o azjatyckim pochodzeniu? Rushton zrzuca to na karb genów, ale równie sensowne mogą być inne uzasadnienia:
1) wszystkie dzieci mają genetycznie równe predyspozycje do osiągania określonych wyników w testach, jednakże np. dzieci o pochodzeniu afrykańskim, jako że więcej czasu spędzały na uprawianiu sportu, bo
a) takie mają preferencje
b) są do tego lepiej przystosowane dzięki warunkom fizycznym
mniej czasu przeznaczały na rozrywkę stymulującą intelektualnie, co odbiło się na wynikach w testach
2) presja społeczna (np. mająca swoje źródło w chęci adaptacji do stereotypów) dotycząca poświęcaniu czasu na rozwój intelektualny na dzieciach o pochodzeniu azjatyckim była największa, co znajdywało swój wyraz w testach
Itp.

This is Madness! This is Polska!

2010-04-18T21:29:00.009+02:00

Stosunek do ostatniej głośnej tragedii już wyraziłem, jednak chciałbym się pochylić nad jej reperkusjami, a dokładnie nad reakcjami na nią, co już zresztą zwiastowałem. A pogrzeb się skończył, więc chyba mogę pisać.

Otóż najbardziej uderzający wydaje mi się fenomen, który uważam za powszechny ludziom, których umysły zostały wyprane w państwowej pralce propagandy, a szczególnie Polakom. Mianowicie bez względu na obecność pozostałych czynników, wedle których formułujemy opinie na temat osób, najistotniejszym, i zasadniczo przyćmiewającym pozostałe, jest kryterium piastowanego stanowiska urzędniczego w hierarchii państwowej. Czemu tak się dzieje? W interesie elit politycznych jest, by władcy obecnie piastujący funkcję mieli wśród pospólstwa autorytet, a mogą to osiągnąć między innymi kreując inny niż ‘prawdziwy’(czyli postrzegany jako takim, bez wpływu filtra mediów i reszty wasali znajdujących się na usługach państwa) obraz władzy; wznoszą go na wyżyny intelektualne, przydają mu cnót i niejako otaczają go boską aureolą, która separuje go od śmiertelników. Zresztą sam Janusz Korwin-Mikke(postać inspirująca dla wielu, którzy wychodzą poza polityczny mainstream) – monarchista – wskazuje na konieczność istnienia hipokryzji u władcy, bo gdyby pokazywał się takim, jakim jest, to by to – zdaniem JKM – demoralizowało lud. Wydaje mi się, że z czasem, gdy dysponujemy coraz większą ilością źródeł, zauważamy jak bardzo ‘ludzcy’ byli bohaterowie naszej historii. O Kościuszce mówiło się, że był pedofilem, a o ks. Poniatowskim, że się najebał przed bitwą, w której poniósł śmierć. O ostatnich władcach wiemy jeszcze więcej, w końcu ‘czwarta władza’ nie próżnuje.

Weźmy teraz na warsztat Lecha Kaczyńskiego, bo przecież w kontekście jego śmierci mówimy o tym fenomenie. Jako że jego ‘ludzką’ twarz dobrze poznaliśmy, konieczna stała się zmiana jego wizerunku. I oto jak go teraz przedstawiają media w tej nawałnicy propagandy:
1. inteligent
2. bohater Solidarności
3. człowiek zrównoważony
4. sympatyczny
5. interesujący się wszystkimi polskimi sprawami
6. wyraźnie zmienił Polskę (tak mówił ten klecha po Śniadku na uroczystościach pogrzebowych; czyli coś jak Kazimierz Wielki „zastał Polskę drewnianą, zostawił murowaną”)
7. zginął śmiercią bohaterską
8. posiadał klasę
Itp.

Mam tu oczywiście na myśli media mu nieprzychylne, bo te, których wobec niego stosunek był poddańczy pozostały na wcześniej obranym wektorze. A któż to tak zmienił te opinie: ano na przykład Michnik, który się obudził i napisał, że zbyt ostro go krytykował, Wałęsa nagle mu wszystko przebaczył, Gadomski napisał, że Skrzypka zbyt ostro krytykował, a teraz uważa go za solidnego urzędnika. Kolejnego już minusa zaliczył u mnie również Instytut Misesa, który umieścił notkę poświęconą pamięci zmarłego prezydenta, tym samym dając kolejny raz dowód temu, że taki antysystemowy to on nie jest.

Jako że jestem wrażliwy i staram się rozumieć innych i nie ranić ich, moim zdaniem powinniśmy porzucić zasadę, że o zmarłych się źle nie mówi i tym bardziej ostro i rzeczowo ich krytykować, bo skoro już umarli, to nie czują, więc zranić się ich nie da. Oto jak postrzegałem Lecha ja i chyba większość, która o nim słyszała:
1. Specjalnie bystry się nie wydawał(jak Irasiad) ale pewnie to piękno umysłu skrzętnie skrywał. W każdym bądź razie był w PRL’u akademikiem zajmującym się prawem pracy, który na potrzeby prac naukowych czerpał garściami z Lenina. Czy dziś by to przeszło? Chyba nie, choć nie bardzo mnie to interesuje, gdyż prawo pracy to dziedzina z natury marksowska, z którą nie chcę mieć nic do czynienia.
2. Szeregowy członek Solidarności, jeden z 10 milionów. Ludzie, którzy w tej organizacji w latach 80-tych działali, generalnie o nim nawet nie słyszeli. Nie siedział w więzieniu w przeciwieństwie do wielu.
3. Wydaje mi się, że nie do końca. Dowodem na to może być niekontrolowany wybuch śmiechu, gdy po raz pierwszy usłyszał Tuska starającego się mówić po angielsku; bądź taki tekst po trudnym pytaniu Moniki Olejnik: “Stokrotka, stokrotka, jest pani na mojej krótkiej liście, pożałuje pani tego, wykończę panią, nie obronią pani agenci służb specjalnych Walterowie.” O dziwo, ostatnio adresatka w swoim programie płakała po nim.
4. Tekst wymierzony w dziadka z ulicy, znane „Spieprzaj, Dziadu!” czy ten, który nie miał ujrzeć światła dziennego o „małpie w czerwonym”.
5. Typ osobiście nadał Rogerowi Guerreiro obywatelstwo, przychodził regularnie na jego mecze a potem wypalił coś o „Rokerze Pereiro”, „Benchauerze” i w końcu „Borubarze”. Czy ta hipokryzja nikogo w oczy nie kłuje? Jak na dłoni widać, że koleś się sportem nie interesował, więc po co tak wytrwale się na meczach w szalikach pokazywał? Ano po to, by pokazać jakim to jest normalnym Polakiem. Ale jak zwykle nie wyszło.
6. No cóż, wiele nie zrobił w żadną stronę. Utrzymał trend rosnącego wpływu rządu na obywateli i zwiększonych wydatków na kancelarię. Ktoś napisał, że gdyby u nas był taki podział sceny politycznej jak w innych krajach, to Lech byłby z pewnością socjaldemokratą. Zgadzam się. On był socjalistą demokratą o odchyleniu narodowym, czyli demokratycznym narodowym socjalistą, a zatem demokratycznym nazistą, w dodatku katolickim, czyli katodemokratycznym nazistą. Da się gorzej?
7. To nie sztuka umrzeć w wypadku niezależnie od własnej woli, naprawdę.
8. Specjalnie grzeczny czy elegancki nie był, języków nie znał. Czy przystoi dziś do jego wizerunku palenie kukły innego polityka, jak to czynił w przypadku Wałęsy w latach 90-tych? Kaczyński to zatem Lepper, któremu się udało. Pewnie dlatego, że nie był ze wsi(a z WSI?). Na osłodę dodam, że jedynie żona mu się udała(co prawda jej uroda zupełnie do mnie nie przemawiała). Ona miała klasę w sposobie prezentowania siebie i w swoim wyważonym zachowaniu w przeciwieństwie do tej małpy Kwaśniewskiej.
Itp.

Nie sugeruję wcale istnienia jakiegoś szeroko zakrojonego spisku poza kręgami politycznymi, o których powszechnie wiadomo, że chciałyby ugrać kapitał polityczny na tej tragedii, np. PiS’em. Uważam po prostu, że niektóre działania weszły już państwowcom w krew, czy to genetycznie, czy to kulturowo, to już nieistotne.

Innym wytłumaczeniem – choć nie wykluczającym poprzedniego - rzeczonego fenomenu może być chęć ekspiacji. Tak jak wszyscy złodzieje, kurwy i chachmęci klękali po śmierci JP2 – a wszystko i tak szybko wróciło na swój sobie właściwy tor – tak teraz ci z poczuciem winy się kajają. Gdyby prezydent nie umarł, prawdopodobnie by nie wygrał wyborów i trafił na śmietnik historii, ale jego sława miała szczęście, że zginął w tragicznych okolicznościach i takim sposobem stał się bohaterem, godnym pochowania na Wawelu. Polityczną sławą się specjalnie nie cieszył, wypłynął dzięki Rydzykowi i moherowym beretom, wybory wygrał, bo Kurski skłamał, że dziadek jego rywala wstąpił na ochotnika do Wehrmachtu, a charyzmatycznym przywódcą również nie został, więc kryteriów chowania na Wawelu raczej nie spełnił.

Cała tajemnica manipulacji jak na dłoni została obnażona przez JKM’a na swoim blogu, który, razem z całym środowiskiem Najwyższego Czasu, nazywał typa zdrajcą za poparcie wstąpienia do Wspólnoty Europejskiej, a następnie za podpisanie Traktatu Lizbońskiego, który pozbawiał RP suwerenności. Teraz oto pisze, że zginął „na posterunku, w służbie dla Kraju”, wie bowiem, że w innym przypadku odebrałby sobie legitymację do roszczeń o władzę. Bez znaczenia czy to monarchiczną, czy to demokratyczną.

Choć nie obserwuję wydarzeń z lotu ptaka, bo jakiś jestem i jakieś poglądy posiadam, to możecie potraktować ten wpis, jako obiektywną i krytyczną diagnozę tego, co się dzieje obecnie, i w tym sensie wolną od stronniczości, że w obecnym ‘sporze politycznym’ nie zasiadam po żadnej stronie. Zresztą przypuszczam, że gdyby zginął ktoś z innego obozu reakcja byłaby symetryczna, krytycznych głosów byłoby niewiele, tylko że z drugiej strony.

A o reakcji części katolickich publicystów jeszcze będę pisał, bo wydała mi się interesująca i to w zupełnie nietypowym kontekście ;)

Nowe życie tego bloga

2010-04-17T21:35:00.002+02:00

Za nic mam sobie wyniki wkoło restartującej się ankiety, w której dawaliście mi jasno do zrozumienia, że formuła bloga powinna być zachowana i postanowiłem ją zmienić, jak zresztą być może zdążyliście się już przekonać, skoro przedprzedostatni post dość mocno oddalił się od wiodącego wątku. Z kolei post ostatni wyraźnie zakomunikował przesłanie, w duchu którego kontynuować będę pisanie. (Mam świadomość, że grono odbiorców było i będzie nieliczne, a ostatnio miałem wrażenie jakby spadło do zera ;) . ) Fiesta rzecz jasna odnosiła się do iberyjskiego święta, czyli Grand Derbi, a wielu ofiar rzeczonej tragedii mi najzwyklej w świecie żal. Chodzi mi tu o stewardessy i rodziny ofiar katyńskich. Morał taki, że od polityków trzeba się trzymać z dala. Do tematu jeszcze wrócę, gdy ucichnie raban, który podniesiony został przeszło tydzień temu i pewnie będzie jeszcze się długo unosił. Wtedy będę mógł sobie pozwolić na wyciągnięcie finalnych wniosków związanych ze społeczną reakcją na tragedię.

Ale wróćmy do tematu. Czemu zmieniam tematykę? Po pierwsze: mało kogo interesuje to, co piszę; a po drugie: nudzi mnie niesłychanie zamieszczanie tych linków. Temat zasadniczo wyczerpałem, bo, mimo że każda notka o służbach siłowych zawiera różne konfiguracje jakościowe i ilościowe, to istota pozostaje ta sama i niczego już mocniej nie udowodnię. A ile można? W końcu nie jestem cierpliwy, więc poszerzam formułę bloga do granic bezgranicza, chociaż mogę przewidzieć, że tematyka oscylować będzie nadal wokół libertarianizmu i szerzej rozumianej polityki(libertariański pudelek?), a uzewnętrzniać na tematy prywatne się zasadniczo nie zamierzam. A czemu w ogóle mielibyście wierzyć, że będę tu coś zamieszczał? A, bo mam plik .txt, który pomaga mi przeszkodzić myślom w ulatywaniu. Zapisuję je w formie równoważników zdań i o ile je później właściwie rozumiem, cieszę się, że zostały w nim utrwalone. Tak więc postaram się je przetransformować do powszechnie rozumianego języka tak, byście mogli dzielić ze mną radość, a może i brzemię, skoro mówię o libertarianizmie. W każdym bądź razie, mimo często nachodzących mnie fal anarchopesymizmu nie zamierzam tu siać anarchodefetyzmu. No i nie gwarantuję z mojej strony jakiejkolwiek regularności ;)

Fiesta

2010-04-10T13:25:00.001+02:00

Jak tam kurwy pierdolone? Myślałyście, że jeszcze śpię, a tu ni chuja! Wiecie co się dziś stało?

Niezłe jaja

2010-04-04T13:50:00.001+02:00

Słyszeliście, nie?

Bieda biedy

2010-04-04T13:23:00.002+02:00

Ta notka nie ma nic wspólnego z wiodącą tematyką bloga, ale tylko pozornie, bo tak naprawdę wątek, który tu dziś przedstawię będzie się składał na całościowy obraz superstruktury, którą w pełnej krasie chciałbym demaskować, a którą na co dzień (no dobra, codziennie tu notek nie ma :P) staram się demistyfikować, ale tylko w jednym wymiarze.

Chodzi mi o polską edukację, której ciemne strony skutecznie obnażył sz.p. Testoviron w następujących filmach:

Ma on niewątpliwie rację, gdy mówi o polskich profesorach. Czy jego sądy mogą się również tyczyć naukowców nowego pokolenia? Jak się tu zaraz okaże: jak najbardziej.

Siedzę se w necie, siedzę; czytam se blogi, czytam i nagle natrafiam na bloga zgrai polskich zwierząt, czyli doktorantów, biedaków jebanych, kurew pierdolonych, które chcą podwyżek. Jako że temat wydał mi się nieco odległy w swym ogóle, bo hajsu mam w chuj, postanowiłem go eksplorować i, by uczynić go nieco bardziej spersonifikowanym, odwiedziłem internetowy dziennik(no dobra, to chyba trochę niestosowne słowo, bo jest tam jeszcze gorzej niż u mnie – wisi bowiem cała jedna notka) doktoranta WNS UWr. Pomijając, że koleś sam nie wie o czym pisze, bo bredzi coś o ekonomii(radziłbym mu wpaść na spotkanie KASE UWr, skoro ma tak blisko na UWr – austriacy.pl ; może zmieniłoby to nieco jego sposób postrzegania świata), choć ja z tej sfery dociekań ludzkich tam niczego nie znalazłem(na siłę tematykę można podpiąć pod wstęp do rachunkowości), to narzeka chyba, że jest jebanym ścierwem, które ledwo żyje. Czyli wylewa gorzkie żale jakich w Internecie wiele(mój blog chyba też ma taki charakter, hehe).

Jaki jest związek między diagnozą sz.p. Testo, a przypadkiem, który właśnie opisałem? Ogromny. Można powiedzieć, że drugie jest niejako ilustracją teorii zawartej w pierwszym.

Pomijam w tym momencie interpunkcję i treść tego bloga. Chciałbym, abyśmy skupili się na jaskrawym przykładzie z obrazka, który z daleka rzuca się w oczy, i który dobitnie potwierdza tezy stawiane przez pana Testo.

Zrozumiałbym go, gdyby był chemikiem, któremu toksyczne opary wyjebały większość mózgu, ale, na litość Pana Szatana, on jest przyszłym polskim profesorem, któremu się niby należy szacunek, i który - jak słyszałem - jest elitą tego, pożal się Szatanie, narodu.

Ty głupia zanalfabetyzowana kurwo! Niech ci zabiorą to jebane stypendium i dojebią odsetki, byś się nie pozbierał, śmieciu biedny! Jesteś zwierzęciem i liczę na to, że rychle zdechniesz we własnych fekaliach!

Zawsze wiedziałem, że frustraci anarchosyndykaliści, w poczet których się wpisujesz, są niewrażliwymi chujami, ale nie przypuszczałem, że tak ochoczo kolaborują z państwem i do tego zupełnie bez skrępowania domagają się od niego większych przywilejów, na które, Bastiat, o którym pewnie w życiu nie słyszałeś, w tekście Państwo dobitnie wskazuje jako na zapewnione ZAWSZE kosztem innych grup, które rzekomo mają wstawiennictwo anarchosyndykalistów. A tu ni chuja!

Sam miałem rozterki czy przyjąć stypendium studenckie, które w końcu zaakceptowałem, gdy skonstatowałem, że jeśli je wezmę, to i tak nikt bardziej nie ucierpi niż gdybym go nie wziął, a tobie z taką łatwością przychodzi manifestacja roszczeniowej postawy, szmato!

Gdybym miał dla twojej nędznej osoby jakąś radę, to tylko byś zamiast umieszczać te chujowe wypociny w necie, zabrał się za jakąś prawdziwą robotę i skończył dojenie naprawdę biednych ludzi, którzy są grabieni przez twojego mecenasa - czyli państwo - byś ty mógł z ich podatków, śmieciu pierdolony, te bzdury wypisywać.

Nie pozdrawiam.

Hola, hola.

2010-03-21T17:24:00.000+01:00

Żeby Cię Janek nie odwiedził.

Ich się nie fotografuje!

2010-02-10T17:14:00.000+01:00

Pstryk!

Na policjanta się nie donosi

2009-12-29T02:34:00.000+01:00

Hop!

O gangu oskarżonym przez konkurencję c.d.

2009-12-04T22:38:00.000+01:00

Klik

Historii o butach c.d.

2009-11-14T21:39:00.001+01:00

Sąd Najwyższy chuje.

Dumni zbrodniarze

2009-11-11T15:56:00.000+01:00

Fetując Święto Niepodległości natknąłem się na link przedstawiający sposób, w jaki ludzie rzekomo strzegący tej niepodległości działają. Oto i on. Nie widzę zresztą związku pomiędzy nim, a zachowaniem przez kraj niepodległości, na której mi akurat swoją drogą nie zależy. Nie widzę zresztą związku nawet pomiędzy jakimikolwiek działaniami wojennnymi, a zachowaniem niepodległości przez jednostki, na której akurat mnie zależy. Mam nadzieję, że jeśli na polu moralności się ze mną nie zgadzasz, to po przeczytaniu tego tekstu zmienisz zdanie.

Buty, bramka, helikopter itp.

2009-11-03T18:36:00.000+01:00

Nie chce mi się pisać, rzygać mi się za to chce; wkleję więc linki i na tym zakończę, bo widocznie nie dość wpisuję się w schematy funkcjonowania tej rzeczywistości, by zabierać w jej sprawie głos. Może czegoś nie rozumiem? Może jestem chory?

buty

sport i bezstronni arbitży

bramka

agenci tacy jak my

szefowa

helikopter

trochę tak

menele i dzieci

git gitara i artyści

co ma wisieć nie utonie

palipies

jeszcze o anyterrorystach

i tu

bądź tu

Koniec konkursu!

2009-11-03T18:35:00.001+01:00

Odpowiedzi:
1.anarchiści rynkowi
2.anarchiści obalą rząd

2009-10-12T16:20:00.000+02:00

By nie być gołosłownym i szybko dołączyć do zapewnień ich realizację, zapodam ten link. Historyjka ta obala mit o bezpieczeństwie w przestrzeni publicznej, w której panuje zakaz noszenia broni, np. palnej. Część ofiar miała względne szczęście w tym niesczęściu, że trafiła na bałwanów, którzy nie potrafili sobie zmotać kiejś klamki i ukradli nożyk z babcinej kuchennej szuflady. Ci, którym fortuna mniej sprzyja i trafiają na nieco bardziej rozgarniętych bandytów, sprawniej dobierających środki do celu, kończą inaczej. Ich wizerunek ląduje w prasowej rubryce o zaginionych bez wieści. Najskuteczniejszą radą na diametralne zmniejszenie ilości problemów tej natury jest w miarę najsprawiedliwsze przypisanie tytułów własności jednostkom i kolektywom oraz traktowanie przestępców w taki sposób, by zaniechali swoich dawnych praktyk, czy to resocjalizacją, czy uświadamianiem przykrych w konsekwencjach skutków ich kolejnych wybryków, czy po prostu usunięciem ich z naszego świata. Kto uważa inaczej, powinien się z kosą pod żebrami potaplać w jesiennym błocku tak długo, aż mu przejdzie.

2009-10-12T15:37:00.000+02:00

Dzień dobry,
w piątek podzieliłem się z kimś moimi wrażeniami z zastanej porannej ulicznej rzeczywistości, która różniła się tym od tej pożegnanej poprzedniego dnia, zatkniętymi flagami Watykanu przy każdej bramie. Nie bez kozery podniosłem ten temat, gdyż obawiałem się, włączenia kanału Telewizji Publicznej, która być może potwierdziłaby me obawy zmiany seniora. Niestety rozwiano moją niepewność i okazało się, że jestem wasalem tych samych struktur. Źle, czy dobrze, tego nie wiem. W każdym bądź razie następnie poradzono mnie, bym napisał coś o zaszłej sytuacji. Tym samym przypomniałem sobie, że prowadziłem bloga. Żywię więc nadzieję, że natomiast Wy, drodzy czytelnicy, zupełnie o nim nie zapomnieliście, po tej ponad dwumiesięcznej przerwie. Obiecuję, że postaram się teraz zamieszczać posty częściej.

A na koniec mam dwa rebusy, których rozwiązanie, które podam wkrótce, nagrodzone zostanie tradycyjnym przyznaniem dokumentu. Będzie nim talon na balon.

1. Cóż to za postacie po prawej?

2. Co nastąpi w wyniku zaistniałej na zdjęciu sytuacji?

Na glebę z nim(i)!

2009-08-03T22:33:00.000+02:00

Klikaj

Co tu wiele pisać? Paru bałwanów źle zrozumiało innego bałwana, bądź celowo wyżyło się na niewinnym człowieku. Narobiło syfu, do którego, jako organizacja, nie chce się przyznać. W każdym bądź razie za ich wyczyny zapłacą wykorzystywani obywatele, bo na szpital i zasiłek oraz ewentualnie w razie przyznania poszkodowanemu odszkodowania, ktoś kasę będzie musiał dać, a będzie to pewnie skarb państwa, gdzie są nasze piniondze i piniondze poszkodowanego, co oznacza, że zapłaci on sobie sam.

Co z tej paraboli płynie za morał? Podatki to kradzież. Zniszczyć państwo!

P.S.
Komentarze do filmiku są w dobrym duchu, ale niestety nie do końca trafione. ^Reakcja^ pisze:

Dziwi dlaczego sąsiedzi skoro tylu ich było nie poradzili sobie z dwoma policjantami i nie oswobodzili tego pana. Polska znieczulica. W takich przypadkach trzeba reagować bez wahania. Samo słowo jak widać nie wystarcza, to trzeba rzucić Panów z Policji na glebę, każdy sąd by uniewinnił. Bo to w granicach obrony koniecznej się mieści.

Otóż faktycznie każdy sąd by to zachowanie z pewnością uniewinnił; oprócz państwowego, bądź zaprzedanego mafii państwowej.

Prosić się i się doprosić się

2009-07-23T22:11:00.000+02:00

Mimo, że kiedyś nadszedł dzień, w którym zacząłem uważać policję za organizację bandycką, to w dalszym ciągu nie miałem oporów, by z jej usług skorzystać. Traktowałem ją, po prostu, instrumentalnie. Uważałem, że w sytuacji, gdy moje, bądź osób mi bliskich, zdrowie byłoby zagrożone przez jednych bandytów, nic by mnie nie powstrzymało, by poprosić o pomoc innych bandytów, czyli np. policję. Jednak rzeczywistość wkrótce zweryfikowała te poglądy, ponieważ z czasem, wraz ze wzrostem ilości poznanych przeze mnie przygód ludzi, którzy myśleli, że policja im pomoże, doszedłem do wniosku, że istnieje ogromne ryzyko utraty czasu, majątku i zdrowia związane z proszeniem policji o pomoc. Oto wspomniane historie:

świeża, która mnie zmotywowała do napisania tej notki
i
stara, równie ciekawa.

Partacze czy przestępcy?

2009-07-23T21:51:00.000+02:00

Ostatnio pisałem, że nie opłaca się wychodzić z domu. Jak się teraz przekonacie, nie opłaca się w nim również i siedzieć, a nawet leżeć, w dodatku śpiąc. Incydent ten i zapewne cała masa innych, o których w życiu nie usłyszymy, dobitnie ilustruje, że policja jest bezkarna. A co więcej, co jest niestety bardzo przykre, niektórzy domagają się poszerzenia jej uprawnień, ergo zintensyfikowania przemocy zaklętej w opasłych tomiskach państwowego „prawa”. Produkowane są one przez mafię sądowniczą tylko po to, by ona sama mogła następnie z ich obsługi czerpać sute profity. Kto bowiem, bez tej wątpliwej i kosztownej „pomocy” adwokata czy radcy prawnego może sobie w obecnym zjurydyzowanym świecie poradzić? Ano jedynie ci, którzy namaszczeniem biurokratów-feudałów uzyskali odpowiednie aplikacje, bądź poświęcają sporą część swego życia na studiowanie bezsensownych kodeksów mafii państwowych i międzynarodowych übermafii, jak np. Unii Europejskiej.

Niektórzy podniosą argument, że wypadki, jak ten, zdarzają się wyłącznie jako rezultat zwykłej ludzkiej pomyłki i nie można na ich podstawie przesądzać o bandyckim charakterze instytucji. Rozumiem, że w świecie, w którym żyjemy jedyne, co jest pewne, to niepewność i w związku z tym człowiek w swym działaniu od pomyłek nie ucieknie, ale chodzi mi jedynie o ich skalę i jej przyczyny. Mianowicie, podmioty skrępowane warunkami funkcjonowania na rynku, czyli np. opinią publiczną, renomą wśród klientów i innych kontrahentów, odpowiedzialnością osobową za swe czyny czy chociażby rachunkiem zysków i strat pieniężnych, w przeciwieństwie do agencji rządowych, by utrzymać się na rynku, po prostu nie mogą sobie pozwolić na takie pomyłki. W związku z tym mają więcej bodźców do uczciwego i fachowego działania. Dochodzi do tego jeszcze fakt, że policje na świecie, nawet gdyby były prywatne, swą wielkością powodowałyby coraz mocniejsze odrywanie zarządzania od posiadania. Zaistnienie tego zjawiska, przyjmując, że ludzie kierowaliby się w pracy podobnymi motywami co w chwili obecnej, doprowadziłoby do niewydolności tych instytucji, jeśliby zmuszone były do funkcjonowania w warunkach rynkowych, tzn. jeśli nie dostawałyby dotacji, nie byłoby barier wejścia na rynek, nie funkcjonowałby system ochrony tzw. ‘własności’ intelektualnej itp.

Dać niedorozwojom zabawki...

2009-07-17T21:29:00.000+02:00

Wreszcie poczęstuję Was czymś względnie świeżym:

KLIK

Morał z tej paraboli jest taki, że nie opłaca się za bardzo wychodzić na ulicę, gdy wiemy, że policjantom rozdano zabawki w postaci ostrej amunicji. Doświadczenie pokazuje, że niestety czasem przedszkolanki z (nie)stosownego wydziału wydadzą właśnie ostrą amunicję, mimo że opowiadają co innego. Wniosek jest więc taki, że generalnie nie mając szczęścia w życiu, lepiej siedzieć w domu. Sam się teraz mocno zastanawiam, czy opuszczać progi domostwa tak często, jak to czyniłem dotychczas. Moje wątpliwości potęguje fakt, o którym dowiedziałem się przy śniadaniu i mało nie udławiłem. Mianowicie kobieta, czyli statystycznie o wiele bardziej podatna na emocje, kosztem stosowania rozumu, jednostka będzie na mojej dzielni rządzić watahą przebierańców w mundurach. Acha, nie mam teraz na myśli gejów, jak to mogłoby się na pierwszy rzut oka na tekst wydawać. Chodzi mi o policję. Nadzieja spoczywa teraz na fakcie, od którego może być uzależnione życie ludzi. Czy ta kobieta jest kobieca? Mam nadzieję, że nie i cierpi na dalece posunięty hirsutyzm. Wówczas bowiem, zmiana komendanta nie będzie istotna, mając na względzie ryzyko utraty życia za sprawą policji.

Wracając do sprawy: pomijając zauważalną gołym okiem głupotę lub skurywsyństwo, albo ich mieszankę u policjantów, chciałbym zwrócić uwagę na postępowanie sędziów w tej sprawie, oczywiście niestety w ubogich ramach informacji, których dostarcza nam notka z portalu tvn24.pl. Śmiem przypuszczać, że z pajacami w mundurach żyją w harmonijnej symbiozie sieci zależności. A co więcej, ich działania mogą być najlepiej scharakteryzowane pojęciem biologicznym, bo to, wypisz wymaluj, mutualizm! Jak bowiem, inaczej wytłumaczyć następujące sądy sędzinki?

"świadkowie obciążający oskarżonych nie mieli możliwości dobrej oceny zdarzenia". Według sędziny spowodowało to, że "ich zeznania nie mogły być mocnym dowodem w tej sprawie".

No to ja przepraszam, ale w takim razie po co w ogóle słuchać zeznań tych policjantów, skoro oni tym bardziej „nie mieli możliwości dobrej oceny zdarzenia”? Oczywiście jeśli byłoby inaczej, to oznacza to, że działali z pełną premedytacją, strzelając do niewinnych ludzi, za co należy im się śmierć bez dyskusji.

Dalej czytamy:

Zdaniem sądu strzelając policjanci działali w wyniku zagrożenia jakie zatrzymywany samochód dla nich stwarzał. Sędzina Adamczewska dodała, iż "bez względu na to, kto siedział w samochodzie, policjanci działali tak, aby odeprzeć atak". Zdaniem sądu policjanci oddali strzały w dół samochodu, co miało świadczyć o tym, że funkcjonariusze nie chcieli zabić, a jedynie zatrzymać uciekający pojazd.

Tekst ten pokazuje nam, że bredzi albo dziennikarz, albo sędzina, skoro raz jest mowa o ataku na funkcjonariuszy, a raz o ucieczce. Rzecz jasna, jedno mogłoby nastąpić po drugim, ale z wcześniejszej części notki to nie wynika:

Policjanci w nieoznakowanym samochodzie chcieli wylegitymować kierowcę Rovera, gdyż podejrzewali, że jest groźnym przestępcą. Podczas postoju na światłach obserwowali samochód, ale nie mogli ustalić, czy podróżuje nim rzeczywiście poszukiwany. Kiedy kierowca auta nie chciał zatrzymać się do kontroli, policjanci otworzyli ogień. Oddali ok. 40 strzałów.

Wygląda więc na to, że kręci sędzina; do tego z pewnością świadomie.

Jakim w ogóle prawem obywatel ma nakaz wylegitymowania się policjantowi? Mnie to spotkało parę razy i jedyne, co na tym straciłem to trochę czasu, co jest po prostu niczym wobec tragedii osób i rodzin, które opisuję na tym blogu.

Czemu zgraja nieodpowiedzialnych ludzi ma zadekretowany prawnie monopol na używanie broni palnej? Niech ktoś mi to wytłumaczy jak 4-latkowi?

Takie sytuacje, jak np. ta już tu przytoczona z Lumumbowa, czy ta nie miałyby zapewne miejsca, gdyby dostęp do broni nie był koncesjonowany przez mafię państwową, która w myśl zaleceń ekspertów

konsekwentnie i systematycznie, a co gorsza, skutecznie sprawia, że niewinni ludzie nie mają prawa do obrony. A jeśli już je łaskawie od jakiegoś biurokraty-feudała dostaną, to i tak je stracą, po tym jak je wyegzekwują. Przypuszczam, że gdyby rzeczony zakaz nie funkcjonował, to pewnie kibolska hołota, tak wielbiona przez cierpiącego na silną starczą demencję Mikkego, by nie terroryzowała ulic dzięki prawu ‘bardziej dokurwionego na siłce’. Sytuacje potencjalnych stron konfliktu, by się wyrównywały i tak jak emerytowany rolnik z Arizony tudzież babcia klozetowa z New Hampshire, pani Wiesia z warzywniaka czy pan Edward ze Szczecina mogliby dać skuteczny odpór hołocie.

Żeby zakończyć tę notkę [*] dla Kołakowskiego, polecam w miarę możliwości zapoznać się z jego tekstami, jak chociażby tym, opatrzonym przyzwoitym komentarzem:

KLIK

Policjanci i gangsterzy

2009-07-16T22:46:00.000+02:00

Odgrzewanych kotletów część II.

KLIK

Ale z tych policjantów biedacy. Stanęli przed koniecznością przeżycia, bo jeden etat im nie wystarczał, więc musieli dorabiać na usługach mafii. W sumie to pracowali dla dwóch, bo jak mawiają najstarsi łodzianie:

Zasadnicza różnica pomiędzy desygnatami ogólnie przyjętych definicji mafii i rządu jest ilościowa, a nie jakościowa*. Czy żyjemy zatem w anarchii? Tak, a problem istnienia państwa, który spędza nam sen z powiek nierozerwalnie wiąże się ze zjawiskiem przemocy, które w swej istocie nie różni się od tego, które nadal by miało miejsce po rozwiązaniu owego problemu, czyli likwidacji struktur państwowych. Różnica polega zatem jedynie na skali rzeczonego zjawiska. Obecnie mamy do czynienia z paralelizmem: państwa są w posiadaniu prawie całego rynku przemocy(tej rzecz jasna w rozumieniu tradycyjnym, a nie wynalazków w rodzaju przemocy emocjonalnej spod strzech katedr gender studies), pozostawiając ciułaczom ochłapy. Po rozpadzie wspomnianych struktur rynek podzieli się na podmioty o mniej zróżnicowanej wielkości, samemu, jak mniemam, się znacznie kurcząc. I właśnie na tym diametralnym skurczeniu nam zależy, stąd prowadzę tego bloga. Nie łudzę się przy tym, że przemoc i przymus zostaną spośród relacji ludzkich kiedykolwiek wyeliminowane, bo taka jest po prostu natura człowieka. Może się ona zmieniać stopniowo na drodze ewolucji(czyli usuwaniu najagresywniejszych jednostek ze społeczeństwa tudzież z tego świata, np. na drodze portalu jakim jest szafot). Rzecz jasna może zostać modyfikowana w sposób znacznie gwałtowniejszy, tak jak miało to miejsce np. na początku ubiegłego wieku w USA czy jeszcze w latach 70-tych za rządów partii socjalistycznej w Szwecji, stawianej za wzór państwa przez Sierakowskiego i jego szajkę. Chodzi oczywiście o eugenikę, która sama w sobie gwałci prawo człowieka do samoposiadania, które mam nadzieję, że kiedyś stanowić będzie fundament istniejącego porządku prawnego.

* Aby postawić sprawę jaśniej, postaram się to porównanie poprzeć dowodem. Mianowicie, bez względu na to czy przyjmiemy za genezę państwa teorię endogeniczną czy egzogeniczną (szerzej tu), nie różni się ono w swej zasadniczej istocie od klasycznego przestępcy. W obu wypadkach, jeśli nie mamy do czynienia z agresją, to na pewno występuje przymus, a zjawiska te powodują konsekwencje intensywne, nie ekstensywne, więc niemierzalne, stąd rzeczone podmioty są tożsame. Owa tożsamość może być zawoalowana pozornymi różnicami, takimi jak np. tymi w stosowaniu różnych form i metod działania. Jednak nawet mafia państwowa może nie różnić się na tym polu od innych mafii, które nie są uważane za państwowe. Moja ograniczona wiedza pozwoli posłużyć się tylko jednym przypadkiem, kiedy organizacja pospolitych przestępców de facto niczym się od państwa nie różni. Co więcej, zgodnie z duchem czasów i konkurencją na rynku przemocy, konsekwentnie dostosowuje metody działania do aktualnie panujących warunków, przypomina bowiem wspomniany model nanny welfare state, bo udaje, że pomaga w znalezieniu pracy i ochronie zdrowia. Chodzi o owianą infamią Camorrę, nieuczciwie z tego względu, że robi to samo co państwo(a nawet skuteczniej, skoro zdołała przejąć część rynku i cieszy się w niektórych rejonach Kampanii większą sympatią niż Republika Włoska), na którego cześć od lat powstają nawet peany, a ludzie przekonani o swej uczciwości często oddają za nie życie! Nie jest to bynajmniej argument na rzecz zasadności działania tej bandyckiej instytucji. Gdyby bowiem był on słuszny, to niechybnie popadlibyśmy w antynomię, mając do czynienia z sytuacją, w której na froncie giną z przeświadczeniem o swej słuszności przedstawiciele różnych państw. Jeśli walka z totalitarnym Związkiem Radzieckim czyni kombatantów walczących o własne państwo ludźmi bez winy, to takowymi powinni być również żołnierze Wehrmachtu, łącznie z najwyższymi jego szczeblami. Analogia przywodzi na myśl żołnierzy Powstania Warszawskiego(celowo napisałem o walce z ZSRR, bo on był głównym celem PW, wbrew ubeckiej propagandzie, która zakorzeniła się do dzisiaj, gdy bękarty ubecji stały się państwowymi kapitalistami), którzy walczyli nie tylko, by usunąć zaborcę, za co akurat należy im się apologia, ale niestety, by utworzyć własne państwo, ergo organizację przestępczą. I o ile młodzi i niewinni powstańcy byli manipulowani i robiono im regularne pranie mózgu, przez co należy ich uznać niewinnymi, o tyle kierownictwo(bez żadnej martyrologii!!! i przy założeniu, ze dopięłoby swego, czyli doprowadziło do utworzenia III RP) bezwzględnie zasługiwało na wspomniany szafot, właśnie za walkę, która nie stanowiła jedynie samoobrony, lecz była aktem agresji. Co robić, by państwo nie działało i np. nie tworzyło oligopoli z innymi mafiami, jakby się to stało w przypadku potwierdzenia oskarżenia gubernatora Bassolino o współpracę z Camorrą? Nie generować popytu na jego usługi, czyli nie wspierać go na żadnym froncie. Dzisiaj, gdy nasze życie jest w dużej mierze od niego uzależnione jest to bez wątpienia trudne, ale w wielu sferach, całe szczęście, możliwe.

No i jeszcze jedna uwaga dotycząca tekstu źródłowego: czy istotne jest, że ci gangsterzy organizowali handel narkotykami? Wydaje mi się, że nie; natomiast jestem pewien, że gdyby ci ludzie stwarzali możliwość handlowania skarpetkami i pietruszką, to dziennikarze nie zwróciliby na ów fakt uwagi.

Policjanci to złodzieje

2009-07-13T22:14:00.000+02:00

Z braku laku, umieszczę tu trochę starego jak węgiel materiału.

KLIK

Nieźle sobie chłopaki radzili, co? Pewnie traktowali pracę na komendzie jako hobby, dzięki któremu mogli dać upust swoim sadomasochistycznym skłonnościom i odreagować deficyty socjalizacji, natomiast prawdziwą kasę trzepali na tym, w czym byli najlepsi. Podobno, by osiągnąć sukces w pracy zawodowej, należy oddzielić ją od sfery osobistej i mieć jakieś silne pasje: tu służbę na komendzie.

Interesujący pleonazm popełnił inspektor Ryszard Wiśniewski, rzekomo nowy szef łódzkiej policji. Ale powiedzmy sobie szczerze: niewiele od niego mogliśmy oczekiwać:

"Nie ma miejsca dla przestępców w policyjnych mundurach."

Bo to niby od kiedy w policyjnych mundurach nie siedzą przestępcy?

Dalej chyba upalne czerwcowe popołudnie mu źle usłużyło, bo słoneczko bezlitośnie piekło w główkę, więc popuścił cugle fantazji i parsknął:

"Takie osoby muszą natychmiast opuścić nasze szeregi. Sprawa "uzdrowienia" wydziału zabezpieczenia miasta jest jednym z moich priorytetów."

Ciekawe jak uczyni coś niemożliwego, czyli uzdrowi jakiś policyjny wydział. Do tego siebie wyrzuci? Co prawda czekam na to już blisko miesiąc i moja cierpliwość się kończy, no ale dam mu tę ostatnią szansę i poczekam kolejny, bo rozumiem, że napotyka trudności natury biurokratycznej.

Słowo Wstępne

2009-07-11T23:06:00.000+02:00

Hejka!
Bez zbędnego pieprzenia i mistycznej otoczki, a zwięźle i treściwie: blog powstał z nieodpartej konieczności zaspokojenia mojej potrzeby informowania bliźnich o wyczynach służb siłowych. Główny nacisk z racji kwestii ilościowych zostanie pewnie położony na działania policji, z czego bierze się tytuł dziennika. Sferę zainteresowań zawężę do terenu Rzeczpospolitej Polskiej(teraz rozumiecie skąd adres witryny). Stąd uprzedzam, że spraw podobnych do głośnego incydentu zamordowania Polaka w Kanadzie przez tamtejszą policję czy potyczki w Waco nie zamierzam wałkować. To, że chciałbym obserwacjom tu czynionym nadać wymiar lokalny bierze się z tego, że jestem w stanie ze swoim przekazem dotrzeć jedynie do polskojęzycznej strony Internetu, czyli ludzi, dla których omawiana materia ma być bliska i namacalna, a nie egzotyczna i nieco abstrakcyjna, jak ostatnie starcia między Ujgurami a siłami Chińskiej Republiki Ludowej. Nie będę tu bynajmniej zamieszczał notek o każdych posunięciach polskich służb siłowych, a jedynie postaram się zwrócić uwagę na co poniektóre interesujące, to znaczy takie, które według mojej arbitralnej oceny na takie miano zasługują. Uprzedzam, że niekoniecznie będziecie mogli tu zobaczyć świeże informacje, bo, mimo iż staram się prasę śledzić na bieżąco, niektóre nagłówki mogą mi umknąć, stąd misiaczki, kieruję do Was prośbę o informowaniu mnie (np. w komentarzach ostatnich notek) o godnych uwagi sprawach.

Jako, że nie jestem dziennikarzem, nie będę niestety dla Was źródłem wiadomości, a jedynie ich transmiterem, zamierzam bowiem polegać na różnych serwisach informacyjnych. Blog wyglądem będzie więc przypominać listę linków i w tym sensie będzie skondensowanym zbiorem informacji.

Jak się, być może, część z Was domyśla, rzeczonemu przedsięwzięciu przyświeca cel nieco szerszy, aniżeli zdawanie suchych relacji. W związku z tym, zamierzam opatrywać je komentarzem. Nie będzie on ani dowcipny, ani złośliwy. Traktować będzie, jak śmiem przewidywać, o zasadniczych metaprzyczynach omawianych zjawisk.